عرصهای آزاد برای اندیشیدن دربارهٔ معماری ایران
گنبدخانههای سلجوقی در شمال غرب ایران[1] رابرت هیلنبرند[2] مترجمان: ماهان لایقی، امیرحسین مقتدایی مقدمهی مترجمان: کارگاه قروه به همت دانشگاه تهران و دکتر خادمزاده بهانهای بود برای نگاهی دوباره به مسجد جامع قروه، در خلال بررسی ویژگیهای این بنای حائز
پرده اول: از خندق تا خیابان (1310-1301) در سالهای آغازین قرن 14 شمسی تهران شهری دارای حصار و خندق بود؛ حصاری هشتضلعی که دوازده دروازه داشت. دروازه دولت و یوسفآباد (بهجتآباد)، دروازههای شمالی آن بودند. در بیرون از این محدوده
بیش از صد سال از نوشتن تاریخ معماری سرزمینهای اسلامی میگذرد. از بدو ظهور این رشته در اروپای غربی از دل باستانشناسی و تاریخ هنر تا به امروز متون متعددی در توصیف و تحلیل معماری این سرزمینها تحت عنوان معماری
توجه به شاهکارهای معماری باعث نابودی بافت تاریخی در ایران شده است. شاید این جمله کمی به دور از انصاف باشد اما برای اندیشیدن درباره آنچه در صد سال گذشته در فضای دانشگاهی و دستاندرکاران میراث فرهنگی کشور رخ داده
بازنشر از فصلنامه علمی ترویجی دریچه، شماره ۸، ۱۴۰۱ روزانه بسیاری از مردم در شهرها از بوستانها و باغهای عمومی بازدید میکنند و در دوردستها مناظری چون کوه و جنگل را میبینند. نهادهای گوناگون مسئول حفظ این فضاها و میراث
اگر خیابان لالهزار و فضاهایی که در آن وجود داشت را پیامآور مدرنیتهی شهری در ایران بدانیم، در کنار تئاتر و سینما، پاساژها نیز حضور پررنگی در این خیابان داشتند. شاید بتوان پاساژ را در پیوند با پرسهزنی که خود
پیشدرآمد در همین ابتدای جستار لازم است منظور از عشق مشخص شود. تعبیر لوک فری[1] از عشق در آثار خود که این متن بازتابی از آنها است، ازدواج مبتنی بر انتخاب آزاد از طریق و بهخاطر شکوفایی عشق است.[2] فری
در برخی از شهرهای تاریخی ایران کالبد شهر متشکل از کهندژ، شارستان و بیرونهها (ربض) است. این وضعیت تا اوایل قرن چهارده شمسی در شهرهایی چون میبد، یزد و حتی تهران قابل مشاهده بود. با گسترش شهرها در بیرون از
در جنوب ایران گونهای از بناها هستند که بنگله[1] نامیده میشوند. بنگله را خانهای کمارتفاع که فقط یک طبقه یا در برخی موارد دارای اتاقهایی در پشت بام هستند تعریف کردهاند، یا خانههای یکطبقهای که اتاق زیرشیروانی دارند. در اصل