عرصه‌ای آزاد برای اندیشیدن دربارهٔ معماری ایران

ستایش و نکوهش خاقانی؛ در نگارش دیوار و بالکن

شیپور را از تهش می‌نوازد، بر بالکن می‌شود و از دیوار بالا می‌رود. مانند یک نقاشِ کوبیست عمل می‌کند؛ به ویژه به پشتِ سوژه سرک می‌کشد؛ همان‌جایی که از دید پرسپکتیو پنهان می‌ماند. تا وجه دیده نشده‌ی معماری را در روایت‌های غالب‌اش بخواند و داستانش[1] را تعریف کند. با همان‌ هم به جان‌شان می‌افتد. هم […]