عرصهای آزاد برای اندیشیدن دربارهٔ معماری ایران
۱. ماهیت زیرساخت «زیرساختها معیار جامعهی مدرنند».[1] جامعهی مدرن، بدون زیرساختهایش به تصویری پوشالی تبدیل میشود که مثل فیلمهای هالیوودی زرد و توخالی است. امروزه شاید گفتمان مسلطی بر جهان مدرن وجود نداشته باشد، اما تمام پدیدارهای مدرن بهواسطهی زیرساختهای
این ترجمه برگرفته از مقالهای است با عنوان «What is populism» نوشتهی Salomon Frausto و Léa-Catherine Szacka که در مجلهی تخصصی تئوری معماری با عنوان Footprint متعلق به دانشگاه Delft هلند در سال ۲۰۲۲ منتشر شده است: https://doi.org/10.7480/footprint.15.2 تصویر
برج ۴۳۵متری میلاد برای من یک امر روزمره است، اما وقتی که با اتوبوس یا هواپیما به تهران میآیم، همراهانم برای بار نخست به آن خیره میشوند تا ناخواسته به من گوشزد کنند که این یک بنای یادمانی است. برج
بررسی یک الگوی پیچیدهی تصاحب فضا در دانشگاه تهران فضا همیشه به یک روش اشغال نمیشود. در این یادداشت توضیح میدهم که یکی از روشهای تصاحبِ «دائمی» فضا، استفاده از سازههای «موقت» است. این سازههای موقت معمولاً فرمی منعطف و
دقیقاً ۹۲ سال پیش در چنین روزی ایرج اعتصام چشم به جهان گشود. شخصیتی که در ساحت دانشگاهی بهعنوان استاد و در ساحت کاری بهعنوان معمار، الهامبخش دیگران بود. بهمناسبت نودمین سالگرد تولد ایشان در شهریورماه ۱۳۹۹، تحریریهی کوبه مصاحبهای
۱. «خوشگذرانی» به وقت اردیبهشت حدود هفتاد روز است که ریتم زندگی خیلی از ایرانیان تغییر کرده و انگار که قرار نیست مثل گذشته شود. پس بد نیست که از گذشته بگوییم و بپرسیم که چرا اکنون در این نقطه
«ما اگر این ۳۲۵ (ایستگاه مترو) را بلندمرتبهسازی کنیم… باهاش هم میشه نوسازی کرد، هم ایمنی رو برای شهر آورد، هم آسایش رو برای شهر آورد، هم هویت و معماری نوین ایرانی-اسلامی رو خلق کرد، هم اعتبار و امکان خلق
هفدهسال پیش طفلی در ارتفاعات ولنجک تهران متولد شد که دانشکدهی معماری دانشگاه بهشتی آن را «مطالعات معماری ایران» نامید. سالهای آغازین حیاتِ این رشته به دانشگاههای بهشتی و هنر اصفهان محدود شده بود. اما طولی نکشید که دانشگاهها و
در تاریخ ۲۴ مرداد ۱۴۰۰ نیروهای نظامی طالبان در یک پیشروی تند و غیرقابلانتظار توانستند کابل را اشغال کنند و پرچم جمهوری اسلامی افغانستان را پایین بکشند و آغاز حکومت دولت امارت اسلامی را اعلام کنند. تاریخ سیاسی افغانستان خیلی